Το βιβλίο του Τρύφωνα Ζαχαριάδη «Ποιος εκπαιδεύει ποιον», από τις Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, διερευνά τις πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μεταξύ γονιών και παιδιών από σκοπιά ψυχαναλυτική. Με παραδείγματα από την θεραπευτική πρακτική, ο συγγραφέας ξετυλίγει το περίπλοκο κουβάρι των οικογενειακών σχέσεων.

Το βιβλίο δεν καθησυχάζει, βοηθά όμως στην κατανόηση που είναι έτσι κι αλλιώς η αρχή για την οποιαδήποτε αλλαγή. Όταν είσαι παιδί είσαι απλώς ο αποδέκτης των οικογενειακών παραδόσεων, συμπεριφορών, προσδοκιών, φροντίδας ή μη χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα επεξεργασίας. Ως ενήλικας μεταφέρεις ασυνείδητα το ίδιο μοτίβο στις σχέσεις σου και μετέπειτα στην οικογένεια που θα δημιουργήσεις, διαμορφώνοντας «ψυχολογικούς απογόνους».

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ένα σημείο του βιβλίου που αναφέρεται στις «δεμένες» οικογένειες ξεσκεπάζοντας τις εξαρτητικές σχέσεις που διαμορφώνουν υποσκάπτοντας την αυτονόμηση των μελών τους. Οι αυριανοί ενήλικες που μεγάλωσαν σε τέτοιες οικογένειες θα γίνουν κάποια στιγμή σύζυγοι. Τότε μας λέει ο συγγραφέας: «Η βρεφική πλευρά της προσωπικότητας των συζύγων ζητά επιτακτική ικανοποίηση. Στο γάμο πλέον δεν διαπραγματεύονται οι ενήλικες. Ζουν μαζί δύο βρέφη διεκδικώντας το ένα από το άλλο υποχρεωτική ευχαρίστηση. Έτσι μιλούν για ασυμφωνία, οικονομικές διαφορές ή απιστία».

Αυτό που μου άρεσε πολύ είναι η αισιοδοξία που αποπνέει το βιβλίο (παρ’ όλα τα δύσκολα που πραγματεύεται) καθώς φανερώνει με τρόπο άμεσο πως η ζωή προσφέρει ευκαιρίες για διόρθωση και τα λάθη μπορεί να είναι η ευκαιρία για περισσότερη γνώση. Όσο επιβαρημένη κι αν είναι η ψυχική διαπαιδαγώγηση που λάβαμε ως παιδιά η συνειδητοποίηση των αναπαραστάσεών της στο τώρα, στις σχέσεις του σήμερα, αποτελεί το μέσο για την συναισθηματική μας εξέλιξη.

Διαβάζοντας το βιβλίο σταμάτησα συχνά για να σκεφτώ. Είδα τον εαυτό μου, την οικογένειά μου, τους γύρω μου.

Το βιβλίο καταλήγει σε έναν ύμνο προς την αυτονομία και την επανάσταση λέγοντας ότι τα «καλά παιδιά» είναι πιο ανίσχυρα και εύθραυστα καθώς αναγκάστηκαν να υποταχθούν, να συμμορφωθούν για να διατηρηθεί η παντοδυναμία των γονέων και κλείνει με μια φράση που νομίζω ότι για την ελληνική οικογένεια παραμένει ταμπού: «Τα παιδιά δεν γεννιούνται για να συντροφεύουν τους γονείς».

Ειρήνη Α.

Η αγαπητή συγγραφέας Ελισάβετ Ιακωβίδου μας προτείνει ένα βιβλίο το οποίο ξεχώρισε και το οποίο το βρίσκουμε ιδιαίτερα ενδιαφέρον..Βιβλία της συγγραφέως είναι το “Άγραφο δίκιο” και η “Ανόθευτη αγκαλιά”…. Σας παραθέτουμε το κείμενο της…

Διάβασα πρόσφατα ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο, ‘εκτός των τειχών’ πέρα από εμπορικές συναλλαγές και συμβατικά δεδομένα, ένα βιβλίο κόσμημα στο χώρο της λογοτεχνίας. Είναι το ‘ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ’ του Θωμά Ψύρρα, εκδόσεις Κέδρος, όντας εντυπωσιασμένη από την ομώνυμη παράσταση της Γιασεμί Κηλαηδόνη.

‘Μαράν Αθά’, στην Αραμαΐκή διάλεκτο, σημαίνει ‘Ο Θεός μαζί σου..’ , όχι όμως σαν προστάτης αλλά σαν τιμωρός κι αυστηρός κριτής, παραμονεύοντας κάθε σου βήμα  με την σπάθα προτεταμένη για να σε εκτελέσει χωρίς ηθικούς φραγμούς ή για να σε επαναφέρει στους πεπατημένους δρόμους.!

Με λίγα λόγια το θέμα του βιβλίου διαπραγματεύεται περισσότερο τα ηθικά διλήμματα που αγγίζουν ένα βαθιά θρησκευόμενο άνθρωπο, λάτρη ωστόσο της ζωής και της φύσης του γενικότερα, ενός ερωτευμένου μοναχού που αφουγκράζεται τις αισθήσεις του και τις βάζει στην υπηρεσία της καρδιάς του. Χωρίς να το επιδιώξει, νέος, ωραίος, γεμάτος ενέργεια, υπηρετώντας με σύνεση και στοργή πατέρα το θείο του έργο. Κι όμως αυτήν την ύστατη στιγμή της εξαΰλωσης του εαυτού του, κι ενώ έχει αποφασίσει να απαρνηθεί το μοναχικό του σχήμα για τον επίγειο έρωτα που τον απογειώνει, θα παρέμβει ο θεός, με τη μορφή του δεσπότη και πνευματικού του πατέρα, σαν τιμωρός, σε μια αναγκαστική προσπάθεια χειροτόνησης του, ώστε να τον αποτρέψει να παραβεί τους θείους του όρκους και να μεταλάβει το θείο δώρο της αγάπης.

Ο νεαρός ηγούμενος της ιστορίας βιώνει την απολυτότητα της ευτυχίας αλλά και της δυστυχίας ταυτόχρονα, εμπιστευόμενος τον πνευματικό του πατέρα, δοκιμασμένος άλλωστε κι ο ίδιος στα νιάτα του από δυνατές συγκινήσεις. Δυστυχώς, η ηλικία κι η αλλοτρίωση των ευγενών συναισθημάτων του από το θρησκευτικό καθήκον, θα λειτουργήσουν ανασταλτικά πάνω στον δύστυχο νεαρό, κι όχι μόνο, αλλά θα τον πειθαναγκάσουν να υποστεί την ανάλογη τιμωρία για την τόλμη του να υπηρετήσει τη φύση κι όχι τη θρησκεία.

Η τόλμη του ωστόσο θα σταματήσει μέχρι εκεί, γιατί η δύναμη του τιμωρού του, θα τον εξουσιάσει ολοκληρωτικά κι αφύσικα, μέσα στην απομόνωση των συναισθημάτων, θα ευνουχίσει τις αισθήσεις του μέσα από την καταπίεση κάτι που θα τον οδηγήσει στο χείλος της απόγνωσης, σε μία παθητική αντίσταση, καταλαγιασμένος και φοβισμένος από το ‘Μαράν Αθά’, που στο εξής θα υπονομεύει και θα καταδιώκει όλες του τις ευγενείς πράξεις.

Η ανασταλτική καταστροφική δύναμη της θρησκείας, πάνω στην υπέρμετρη ευαισθησία ατόμων, χωρίς αποθέματα ψυχικών δυνάμεων, η δύναμη του λόγου του συγγραφέα, γιατί κινείται με μια μαγική γλώσσα, βυζαντινής διαλέκτου εμπλουτισμένη με τοπικά λεκτικά στοιχεία και ιδιωματισμούς , κάτι που ίσως κουράσει ένα μέτριο αναγνώστη, η μεταφυσική μαγεία που διαφαίνεται να εξουσιάζει τις σελίδες του βιβλίου, η μυσταγωγία σαν μέσον πνευματικής μετάλλαξης κι ως έκφραση βαθιάς συναισθηματικής μέθεξης, η απλοϊκή αλλά και πρωτόγονη κοινωνία των μικρών κοινοτήτων που επιδρά από τη μια αρνητικά, εποπτευόμενες συμπεριφορές και πάθη και από την άλλη θετικά, καθημερινή επικοινωνία με ακούσιο διαλογισμό, πάνω στον ψυχισμό των ανθρώπων και τέλος η αφηγηματική ικανότητα του συγγραφέα, παρέσυραν κι εμένα σε ένα μαγικό ταξίδι ψυχής και αισθήσεων. Ηθογραφικό και βαθιά ψυχογραφικό κι ανθρώπινο με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις κι αναπάντητα ερωτήματα, για τα μονοπάτια της ζωής και των ανθρώπων.

Ελισάβετ Ιακωβίδου, συγγραφέας

H Δανάη είναι μια γυναίκα προσηλωμένη στην απόλυτη εκδοχή της αγάπης. Χωρίς να το πολυσκεφτεί καταφεύγει στα δίκτυα του έρωτα δίχως να φαντάζεται που θα οδηγηθεί. Ο Αντρέας και ο Δημοσθένης, φίλοι μέχρι τότε, βρίσκονται άθελά τους μπλεγμένοι στην ίδια δίνη και παλεύουν απεγνωσμένα να σωθούν. Σε αυτή την απίστευτη ιστορία, θύτες και θύματα ταυτίζονται, καθώς η μοίρα των ανθρώπων καμιά φορά γράφεται με αίμα παρμένο από το ίδιο το παρελθόν τους…

Για να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε εδώ!

Eυχαριστούμε πολύ την συγγραφέα και της ευχόμαστε καλή επιτυχία σε όλα τα μελλοντικά της σχέδια!

Πληροφορίες για την κα Μπιρμπίλη μπορείτε να βρείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο http://blog.ebirbili.gr/.

H αγαπητή Αναστασία Καλλιοντζή παρουσίασε το τελευταίο της βιβλίο “Αγαστή Συνεργασία” το Σαββατο 23 Οκτωβρίου σε μία πολύ όμορφη παρουσίαση που έγινε στο  βιβλιοπωλείο DISCOVER–ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ στην Πάτρα.

Η Αγαστή Συνεργασία είναι ένα βιβλίο πολύ δυνατό που καταφέρνει να αφυπνίσει συνειδήσεις και να αποτυπώσει με γλαφυρό τρόπο την παντελή έλλειψη αξιοκρατίας που επικρατεί στην Ελλάδα..Τα μηνύματα που καταφέρνει να περάσει η συγγραφέας είναι ποικίλα και σχετίζονται με τα κακώς κείμενα στον εκδοτικό χώρο,την κατάληψη πανεπιστημιακών θέσεων με αδιαφανή μέσα και την καταρράκωση πνευματικών ανθρώπων που είναι γεμάτοι με ιδανικά και αξίες..

Όταν ρώτησαν σε μια ραδιοφωνική εκπομπή την Αναστασία για το λόγο που την κινητοποίησε να γραψει αυτό το βιβλίο, εκείνη απάντησε με χιούμορ ότι δεν άντεχε άλλο να διαβάζει βιβλία με κακόμοιρες και ταλαιπωρημένες γυναίκες..Αυτή τη φορά το θύμα πρέπει επιτέλους να είναι είναι άντρας…

 Ήρωας λοιπόν του απολαυστικού βιβλίου είναι ο Κωνσταντίνος  ο οποίος μεγάλωσε και έζησε σε μια οικογένεια που μπορούσε να του παρέχει όλα αυτά που ο καθένας θα ονειρευόταν για τη ζωή του..Μόρφωση, λεφτά, κοινωνική καταξίωση. Η ακαδημαϊκή του πορεία ανοδική αφού αποφοιτεί  πρώτος στην Φιλοσοφική και του προτείνεται θέση Καθηγητού στη Σορβόνη. Αυτός άρνείται τα πάντα και αποφασίζει να ακολουθήσει τον έρωτα της ζωής του (που έγινε στο τέλος η κόλαση του) και να γυρίσει στην Ελλάδα.

Μετά από χρόνια ο ήρωας, ζώντας στην Έλλάδα, στην χώρα της αναξιοκρατίας, ξυπνάει από τον λήθαργο και έρχεται αντιμέτωπος με τις λανθασμένες επιλογές του. Καταφύγιο στην απογοήτευση του αποτελεί η συγγραφική του δραστηριότητα. Όμως ο  Κωνσταντίνος διαπιστώνει ότι στον εκδοτικό οίκο όπου εκδίδει τα βιβλία του κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά. Τι μπορεί να συμβεί τελικά όταν οι φίλοι και ο κοινωνικός του περίγυρος του γυρνάν προκλητικά την πλάτη; Δεν θα σας το αποκαλύψουμε…Θα το ανακαλύψετε μόνοι σας…

Το βιβλίο ξεχωρίζει γιατί η γραφή του δεν είναι“στημένη”..είναι απλά χειμαρώδης όπως η συγγραφέας του..

Ο Αριθμός Του Θεού ως θέμα δεν είναι από τα βιβλία που θα άπλωνα το χέρι μου πάνω τους. Ξέρω ότι έχουν ένα φανατικό πολυπληθές κοινό κι ότι είναι εξαιρετικά δημοφιλή, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, αλλά δεν ανήκω (ή δεν ανήκα και ανήκω πλέον;) στο κοινό αυτό. Πώς τα κατάφερε και μ‘ έκανε να μην σηκώνω τα μάτια μου από το κείμενο και σήμερα να μιλάω γι’ αυτό; Απάντηση: Η γραφή του Κώστα Αρκουδέα.

Το χαμόγελό του δεν περιείχε ούτε λύπη ούτε χαρά. Δεν ήταν παρά ένα χλιαρό κύμα, που αυλάκωνε προς στιγμήν τα χείλη του και χανόταν δίχως να το αντιληφθούν η καρδιά και το μυαλό του.

Μόνο ένας χειριστής του λόγου που έχει ανέβει επίπεδα θα μπορούσε, βρίσκω, να περιγράψει έτσι ένα αδιάφορο χαμόγελο που δεν περιέχει ούτε λύπη ούτε χαρά. Εκεί, στα ανώτερα κλιμάκια, έχω ανεβάσει τον Κώστα Αρκουδέα αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Το σπουδαίο είναι η απόλαυση. Η αναγνωστική ικανοποίηση που προσφέρει στον αναγνώστη του. 573 σελίδες έξοχης γραφής έχει μπροστά του ξεκινώντας από ένα προλογικό εικοσασέλιδο που είναι γροθιά στο στομάχι. Πρόλογος στην απέναντι όχθη από αυτό που έχουμε γενικά συνηθίσει, δηλαδή να ξεκινάει ένα μυθιστόρημα ήσυχα με μια φιλική εισαγωγή που ορίζει χώρο/χρόνο/πρωταγωνιστή.

Από κει και μετά παρακολουθούμε (υποψιασμένοι πλέον κι έτοιμοι για δυνατές συγκινήσεις) την εξέλιξη της πλοκής σε γρήγορο βηματισμό που μας κρατάει σε εγρήγορση, με διάσπαρτες στάσεις …σε διάφορα σημεία του κόσμου. Τα ιντερμέτζα αυτά προσωπικά τα λάτρεψα! Θεωρώ ότι μπορούν να σταθούν ως πολύ δυνατά αυτόνομα κείμενα και το προτείνω στον κ. Αρκουδέα για κάποια στιγμή στο μέλλον.

Τέσσερα χρόνια, έμαθα, πήρε στον συγγραφέα ο Αριθμός του Θεού του. Δεν με εκπλήσσει. Θα χρειάστηκε ευνόητα πολύ χρόνο για την συλλογή του τεράστιου όγκου πληροφόρησης που βρίσκουμε στο βιβλίο. Δεν ξεκινάς να γράψεις για ένα τέτοιο θέμα μια ωραία πρωία. Δεν μου το βγάζετε όμως απ’ το μυαλό ότι ανεξάρτητα από αυτό, άσχετα δηλαδή από τα ψαξίματα και το ρολόι του εκδότη που έτρεχε, ο Κ. Αρκουδέας απόλαυσε στο έπακρο την εμπειρία της συγγραφής αυτού του μυθιστορήματος. Δεν θέλησε να ταξιδέψει εξπρές και δεν έχασε την ωραία διαδρομή. Κι επειδή πρόκειται απ’ ότι φαίνεται για έναν συγγραφέα με γονίδιο Εξερευνητή, είχε τον χρόνο και την οξύνοια να δει «πράγματα» και να μας τα πει.

Θυμήθηκε τον αέρα να σφυρίζει δαιμονισμένα πάνω από τον οικισμό που, όσο σκοτείνιαζε, έπαιρνε την όψη πύργου με πολλά και ξεχωριστά δώματα, μες στα οποία ζούσαν όντα που είχαν μία τουλάχιστον συνταρακτική ιστορία να πουν.

Ο Αριθμός του Θεού προτείνεται στους λάτρεις του γραπτού λόγου και σε όσους πιστεύουν ότι αξίζει στην ελληνική πεζογραφία να είναι διεθνής.

 Νοέλ Μπάξερ

23/9/2010, στη γιορτή της Ίριδας

Με ένα τρόπο μαγικό, όλα τα βιβλία της συγγράφεως συνδέονται σαν να πρόκειται για διαφορετικά επεισόδια από την ίδια της την ζωή. Οι τόποι και τα πρόσωπα μοιάζουν παρεμφερή, όμως οι καταστάσεις και τα συναισθήματα που γεννιούνται είναι τόσο διαφορετικά… από την χαρά της καθημερινότητας στην μελαγχολία του βροχερού τοπίου, στην ψυχική ανάταση που δίνει η επιστροφή ενός αγαπημένου προσώπου από τα παλιά και πάλι στην βαθιά απέραντη μελαγχολία και απογοήτευση όταν αυτό το πρόσωπο που επιστρέφει δεν είναι όπως το θυμόσουν.. Γιατί ο χρόνος είναι αμείλικτος και αφήνει τα σημάδια του στο σώμα αλλά και στην ψυχή.

Σεπτέβρης- Σκοτία: Κυνηγετική περίοδος, παραδοσιακοί χοροί με κιλτ, άφθονο ντόπιο ουίσκι και χαλάρωση του αυστηρού ωραρίου και του καθωσπρεπισμού. Με αφορμή την διοργάνωση ενός μεγάλου ξέφρενου πάρτυ, ένα πρόσωπο – κλειδί στην μικρή κοινωνία του τόπου επιστρέφει για να συναντήσει το πεπρωμένο της. Οι ανοιχτοί λογαριασμοί που έχει αφήσει, πρέπει να κλείσουν, για την ψυχική ηρεμία όλων. Τώρα έχει την τελευταία της ευκαιρία, πριν να είναι πολύ αργά…

Όλο το βιβλίο ταξιδιάρικο και ιδιαίτερα γλαφυρό.  Το τέλος αναπάντεχο, όπως συνηθίζει η συγγραφέας. Δεν θα δίσταζα να πω ότι έχει γίνει η αγαπημένη μου.

Μαρία Π.

H αγαπητή Θάλεια Κουνούνη γράφει στο booknights για ένα από τα αγαπημένα της βιβλία. Η κα Κουνούνη είναι συγγραφέας του βιβλίου “ Κράτα με…Η Κιβωτός σαλπάρει“, το οποίο έχει ήδη αναρτηθεί στην σελίδα μας από την Αναστασία Καλλιοντζή. Θα θέλαμε να σας γνωστοποιήσουμε ότι για προσωπική γνωριμία, υπογραφές βιβλίων και H αγαπητή Θάλεια Κουνούνη γράφει στο booknights για ένα από τα αγαπημένα της βιβλία. Η κα Κουνούνη είναι συγγραφέας του βιβλίου “ Κράτα με…Η Κιβωτός σαλπάρει“, το οποίο έχει ήδη αναρτηθεί στην σελίδα μας από την Αναστασία Καλλιοντζή. Θα θέλαμε να σας γνωστοποιήσουμε ότι για προσωπική γνωριμία, υπογραφές βιβλίων και καλή παρέα η Θάλεια Κουνούνη θα βρίσκεται στα εξής:
-12 Σεπτεμβρίου – Ζάππειο, Αθήνα – 11:00-15:00 (μαζί με την Αναστασία Καλλιοντζή).

-28 Σεπτεμβρίου – Ιανός, Αθήνα – 18:00-20:00 (μαζί με την Αναστασία Καλλιοντζή και την Κατερίνα Παπανικολάου)…Οι booknighters θα είμαστε εκεί !

Όταν είδα την κριτική που έδωσε στο booknights για το βιβλίο μου η συγγραφέας Αναστασία Καλλιοντζή, ένιωσα ανάμειχτα συναισθήματα. Μεγάλη χαρά, αντικρίζοντας όντως μία καλή κριτική, αλλά και περηφάνια, γιατί αυτή ερχόταν από μία αγαπημένη μου συγγραφέα που  θαυμάζω απεριόριστα και ως αναγνώστρια την ακολουθώ πιστά εδώ και χρόνια.  Θεωρώ λοιπόν χρέος μου να παρουσιάσω ένα από τα βιβλία της και ειδικά αυτό που ξεχώρισα και προσωπικά το θεωρώ σταθμό στη συγγραφική της καριέρα.

Το βιβλίο της «Έσχατοι Καιροί» εκδόθηκε το 2005. Από τότε, πολλά από αυτά που γράφτηκαν σ’ αυτό το βιβλίο, επαναλήφθηκαν στην ίδια τη ζωή, επαληθεύοντας αυτούς που έδωσαν τότε τον τίτλο «προφητικό» σ’ αυτό το βιβλίο. Δε θα πω ψέματα. Η αναπαράσταση των κακών κειμένων της σημερινής εποχής δίνεται από τη συγγραφέα με φριχτό τρόπο. Η δύναμη του χρήματος, της δόξας και της εξουσίας, κάνει την εμφάνισή της γύρω από πρωταγωνιστές που θυσιάζονται ή γίνονται οι ίδιοι θύτες για να ξεσκεπάσουν τις συνέπειες αυτών των δυνάμεων στο κοινωνικό σύνολο. Ένα σύνολο, που στο «σουμάρισμα» βγαίνει ταλαιπωρημένο και εξαθλιωμένο από τις βέργες που χτυπάνε αλύπητα στην πλάτη του, σπρώχνοντας το να ταυτιστεί με μία διεστραμμένη τρομοκρατία. Το μοιρολατρικό στοιχείο κάνει την εμφάνισή του και ενώ κάποιες φορές σπρώχνει τους ήρωες στην κορύφωση εκείνης της στιγμής που γεύονται την ευτυχία, άλλες θα τους παρασύρει σε ένα αδιέξοδο, θα τους καθηλώσει, ανήμπορους  πια να σπάσουν τα δεσμά που «κάποιος» επέλεξε γι’ αυτούς.

Κάποιοι την κατηγορούν πως στο βιβλίο της απουσιάζει η κάθαρση, η τιμωρία, η απαραίτητη επέμβαση της δικαιοσύνης που θα έδινε, αν όχι ένα happy end, μία ανακούφιση μετά από την «ταλαιπωρία» που υφίσταται η συνείδηση του καθενός όταν το διαβάζει. Για την ίδια όμως, ως δικηγόρο στην καθημερινή της ζωή που μάχεται ενεργά υπερασπίζοντας τη δικαιοσύνη, θεωρώ μεγάλο τόλμημα της να αποτυπώνει και την απουσία αυτής, μέσα από τη φανταστική μεν, ρεαλιστική δε, ιστορία του βιβλίου της. Κι αν αυτός ο ρεαλισμός πονάει, ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να τον εμποδίσουμε, παρά να αναζητάμε στο αναγνωστικό πιάτο μας ρομαντικές ψευδαισθήσεις που σκοπό έχουν να γαργαλήσουν τους ευσεβείς πόθους μας, κάνοντάς μας να εθελοτυφλούμε σ’ αυτό που συμβαίνει ή ίσως συμβεί γύρω μας. Και τότε, ίσως έρθει από μόνη της η ανακούφιση, που εσκεμμένα μας στέρησε η κυρία Καλλιοντζή.

Θάλεια Κουνούνη

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που παίρνω απόφαση να διαβάσω τα πιο ογκώδη βιβλία. Χρειάζομαι χρόνο και την ανάλογη διάθεση, γιατί πάντοτε σκέφτομαι “ποιος ξέρει από που θα μας ξεκινήσει   και που θα μας φτάσει”.

Η αλήθεια είναι ότι ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές μάς πάει πολύ μακριά, μιας και τα εκατό χρόνια μοναξιάς αντιστοιχούν στα έργα και τις ημέρες μιας ολόκληρης οικογένειας. Οι χαρακτήρες που πλάθονται κι αναλύονται είναι ξεχωριστοί και βαθιά δουλεμένοι. Πρόκειται όμως γι’ ανθρώπους τόσο παράξενους και μοναδικούς, που ο αναγνώστης αναγκαστικά αφήνει στην άκρη το δικό του κόσμο για να τους ακολουθήσει άνευ όρων στο δικό τους. Και μ’ αυτό δεν εννοώ το χωριό Μακόντο, ένα τόπο κάπου στη μέση του πουθενά, ή το σπίτι της οικογένειας στο οποίο γεννιούνται και μεγαλώνουν οι περισσότεροι ήρωες, αλλά στο μοναδικό μικρόκοσμο του καθενός ξεχωριστά που ορίζεται από την ατελείωτη μοναξιά του. Οι ήρωες μπορεί να συμβιώνουν, όμως οι σκέψεις και η δυναμική της κάθε μονάδας δημιουργούν κάθε φορά μια ιστορία-μέσα-στην-ιστορία, που για να παρακολουθήσουμε και να κατανοήσουμε, δεχόμαστε ως έχει, χωρίς κρίσεις και σχολιασμό, τουλάχιστον στο χρόνο της ανάγνωσης.

Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, φιλοξενείται ένα γενεαλογικό δέντρο σε σχεδιάγραμμα, το οποίο κατέληξα να συμβουλεύομαι πολλές φορές, καθώς ο χρόνος ζωής των ηρώων, όπως και οι συγγένειες μεταξύ τους, δεν ακολουθούν μία συμβατική δομή. Χρειάζεται μάλιστα μία κάποια προσοχή όσον αφορά τα ονόματα των ηρώων, τα οποία συχνά επαναλαμβάνοται, καθώς πρόκειται για οικογένεια.

Είναι οπωσδήποτε εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο συγγραφέας δημιουργεί ένα κόσμο απομονωμένο, με τις δικές του συνήθειες και όρους, που αναπτύσσεται, ακμάζει και παρακμάζει μέσα στα περιγραφόμενα εκατό χρόνια, φτάνοντας στο τέλος να εξαφανιστεί το ίδιο απροσδόκητα με τη δημιουργία του. Αν αφεθεί κανείς στην ιστορία, θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένα τέτοιο μέρος, με πρωταγωνιστές αυτούς τους ανθρώπους, υπήρξε στ’ αλήθεια και έσβησε στην αδιαφορία της μοναξιάς, αφήνοτας ως μοναδικό του ίχνος και απόδειξη για την ύπαρξή του, το βιβλίο αυτό…

Ματούλα Π.

Ο Πιού διηγείται ιστορίες, πολλές ιστορίες. Αρχέγονες και σύγχρονες. Για την διαφορετικότητα. Για έρωτες κρυφούς, για πάθη αλλά και για το παράδοξο της ανθρώπινης ψυχής. Εκατόν πενήντα χρόνια πριν, ο αιδεσιμότατος Μπέιμπελ (όπως Βαβέλ) Νταρκ (όπως σκοτεινός) παγιδευμένος ανάμεσα στην επίσημη συζυγική του ζωή και την κρυφή του ερωμένη παλεύει με τον εαυτό του, αναζητεί τον Θεό, την αλήθεια.

Τα χρόνια περνούν, ο Νταρκ έχει πεθάνει, έρχεται η πρόοδος και ο φάρος κάποια στιγμή θα γίνει αυτόματος. Ο Πιού εξαφανίζεται και η Σίλβερ ενήλικη πλέον θα βρεθεί για ακόμα μια φορά έξω, αντιμέτωπη με την πραγματική ζωή, την ζωή της πόλης. Για τους ανθρώπους της πόλης η Σίλβερ παραμένει ξένο σώμα και θα αναζητήσει διέξοδο στα βιβλία, στις ιστορίες, στην αμφισημία των πραγμάτων. Θα ζήσει την μαγεία του καλοκαιριού κάτω από τον καυτό ήλιο της Ύδρας.

Εξαιρετικά πρωτότυπη γραφή, παρουσιάζει δυό κόσμους που πάντα αντιπαλεύονται, ένα ατέλειωτο παιχνίδι με το μέσα και το έξω, το σκοτάδι και το φως, την απώλεια και την πληρότητα, τις διαφορετικές πραγματικότητες.

Τί είναι κανονικό; Τί σημαίνει να αγαπάς; Είμαστε μόνοι; Είμαστε καλοί ή κακοί; Πότε είμαστε αληθινοί; Ο αναγνώστης θα αναζητήσει την δική του απάντηση στο “Πες μου μια ιστορία” της Τζάνετ Γουίντερσον .

<Πες μου μια στορία Πιού.

Ποιά ιστορία παιδί μου;

Μια ιστορία που αρχίζει από την αρχή.

Αυτή είναι η ιστορία της ζωής.

Είναι όμως η ιστορία της δικής μου ζωής;

Μόνο αν την πεις εσύ.>

Καλή ανάγνωση!

Eιρήνη Α.